Κωνσταντίνος Τέμπος

Η σπονδυλόλυση και η σπονδυλολίσθηση είναι συχνά αίτια οσφυαλγίας στους εφήβους. Η σπονδυλόλυση συνίσταται σε ανωμαλία του ισθμού ενός σπονδύλου, συχνότερα του Ο5 (Morita T et al, 1995), η οποία, όταν είναι αμφοτερόπλευρη, μπορεί να συνοδευθεί από ολίσθηση του σπονδύλου προς τα εμπρός (σπονδυλολίσθηση).

Η σηπτική ιερολαγονίτιδα παρατηρείται κυρίως σε παιδιά ηλικίας 7-14 ετών και συχνότερα αγόρια. Συχνά υπάρχει πρόσφατη λοίμωξη, συνήθως των ανώτερων αναπνευστικών οδών (Abbott GT, 1993). Η νόσος εισβάλλει οξέως με πόνο, ο οποίος μπορεί να αναφέρεται στο ισχίο, και να συνοδεύεται από περιορισμό της κινητικότητας του σύστοιχου σκέλους, δυσκολία και πόνο στη βάδιση.

Το 5% των κακώσεων του μηνίσκου παρατηρούνται σε άτομα ηλικίας <15 ετών. Η ρήξη του μηνίσκου παρατηρείται συνήθως σε άτομα ασχολούμενα με ανταγωνιστικά αθλήματα, όπως το ποδόσφαιρο, η καλαθόσφαιρα, η πάλη, το σκί, το ράγκμπι και το χόκεϊ.

Το ραιβόκρανο μπορεί να συνοδεύει την ΝΙΑ ή είναι αποτέλεσμα νευρολογικής ανωμαλίας ή ιδιοπαθούς βράχυνσης του στερνοκλειδομαστοειδούς μυός. Στη ΝΙΑ, μπορεί να είναι η πρώτη εκδήλωση της νόσου (Robinson MJ and Bartlett, J, 1974; Uziel Y et al, 1998), οφειλόμενο σε ετερόπλευρη προσβολή των αποφυσιακών αρθρώσεων της ΑΜΣΣ και υπεξάρθρημα Α2Α3 ή προσβολή της ατλαντοαξονικής άρθρωσης.

Οι «πόνοι της ανάπτυξης» (growing pains) είναι συχνό, καλόηθες παιδιατρικό νόσημα, χαρακτηριζόμενο από πόνους στα κάτω άκρα, ιδιαίτερα τις κνήμες, οι οποίοι παρουσιάζονται συνήθως τις απογευματινές ώρες ή στη διάρκεια του ύπνου και δεν έχουν οργανικό υπόβαθρο.

Παρατηρείται 9 φορές συχνότερα στα αγόρια, συγκριτικά με τα κορίτσια και είναι συνήθως ασυμπτωματική. Μερικές φορές, μία απλή απότομη κάκωση ή χρόνιες, επανειλημμένες, ήπιες κακώσεις μπορεί να προκαλέσουν πόνο στα σημεία συνένωσης των τμημάτων της διφυούς ή πολυφυούς επιγονατίδας

Είναι πολύ συχνή στους εφήβους και τα παιδιά. Σε ένα εξωτερικό Ιατρείο Εφηβικής Ιατρικής αποτέλεσε τον λόγο επίσκεψης στο 4% των εφήβων (Brown RT, 1981). Eίναι άγνωστης αιτιολογίας, αν και αποδίδεται σε γενετικούς παράγοντες, προδιάθεση, ιογενείς λοιμώξεις και κακώσεις ή ιδιοπαθή φλεγμονή (Calabro JJ and Marchesano JM, 1966).

Είναι τραυματική ή φλεγμονώδης. Εκδηλώνεται με πόνο και ευαισθησία στην πτέρνα. Επανειλημμένα επεισόδια πόνου και ιδιαίτερα η ακτινολογική απεικόνιση πτερνικής άκανθας, συνήθως σε αγόρια, συχνά σχετίζονται με..

Είναι το συχνότερο αίτιο πόνου στο ισχίο σε παιδιά ηλικίας 3-10 ετών. Ο πόνος οφείλεται σε αρθρίτιδα δευτεροπαθώς σε παροδική φλεγμονή του αρθρικού υμένα.

Παρατηρείται σε παιδιά ηλικίας >10 ετών. Ιστορικό κάκωσης συνήθως απουσιάζει, αν και η παροδική οστεοπόρωση μπορεί να εμφανισθεί μετά από απότομη βίαιη κίνηση ή διάσταση των σκελών, π.χ. στο μπαλέτο.