Κωνσταντίνος Τέμπος

Το σύνδρομο καλοήθους υπερευλυγισίας των αρθρώσεων (BJHS) χαρακτηρίζεται από μυοσκελετικά συμπτώματα συνδεόμενα με γενικευμένη υπερευλυγισία των αρθρώσεων, χωρίς όμως υποκείμενα συγγενή σύνδρομα ή ανωμαλίες του συνδετικού ιστού

Τα βρέφη ή παιδιά που κακοποιούνται μπορεί να θεωρηθούν ότι πάσχουν από ρευματικό νόσημα επειδή αρνούνται να βαδίσουν ή να φορτίσουν τις αρθρώσεις τους ή παρουσιάζουν αρθρικές συλλογές ή δερματικές αλλοιώσεις οι οποίες πιστεύεται ότι είναι αγγειιτιδικής αιτιολογίας.

Ως «σύνδρομο επιγονατιδομηριαίου πόνου» ορίζεται ο πόνος ο εντοπιζόμενος στην οπισθο- ή περι-επιγονατιδική περιοχή λόγω φυσικών και βιοχημικών μεταβολών της επιγονατιδομηριαίας άρθρωσης.

Το σύνδρομο ανήσυχων ποδιών (restless legs syndrome) (RLS) αποτελεί ένα αισθητικό - κινητικό νόσημα, κατά το οποίο οι ασθενείς έχουν αίσθημα δυσφορίας και ακατανίκητη και ασυναίσθητη υπερκινητικότητα των ποδιών, η οποία χειροτερεύει τις απογευματινές ή βραδυνές ώρες και στη διάρκεια της ανάπαυσης και βελτιώνεται με τις κινήσεις των προσβληθέντων ποδιών.

Είναι καλοήθης, άγνωστης αιτιολογίας, επώδυνη και άσηπτη τοπική διόγκωση των πλευροστερνικών (συνήθως της 2ης ή 3ης ), πλευροχόνδρινων, στερνοκλειδικών ή στερνοξιφοειδών διαρθρώσεων. Παρατηρείται τυπικά στους ενήλικες, αλλά και, σπάνια, στα παιδιά, ακόμα και τα βρέφη

Οφείλεται σε οστικά έμφρακτα αναπτυσσόμενα στη διάρκεια επεισοδίου βακτηριδιακής λοίμωξης, κυρίως στρεπτοκοκκικής αιτιολογίας. Χαρακτηρίζεται από διόγκωση, ερυθρότητα και στιλπνότητα του δέρματος των φαλάγγων των δακτύλων και πόνο στην κίνηση, αλλά χωρίς περιορισμό της κινητικότητας ή ευαισθησία.

Παρατηρείται σε παιδιά και εφήβους που ασχολούνται με τον αθλητισμό και ιδιαίτερα αγώνες δρόμου. Οφείλεται σε περιοστίτιδα της κατάφυσης του υποκνημίδιου μυός (Michael RH and Holder LE, 1985). Χαρακτηρίζεται από πόνο κατά μήκος του μέσου ή κάτω 3μορίου της πρόσθιας ή οπίσθιας επιφάνειας της κνήμης.

Αποδίδεται σε ενδομυϊκές ενέσεις, είναι συνήθως αμφοτερόπλευρη και έχει παρατηρηθεί ακόμα και σε διδύμους και σε περισσότερα του ενός μέλη της ίδιας οικογένειας (Shen YS, 1980). Τα συμπτώματα εμφανίζονται συνήθως στη διάρκεια της πρώιμης παιδικής ηλικίας, εξελίσσονται επί ένα περίπου χρόνο και μετά υποχωρούν.

Η συγγενής αναλγησία (ή συγγενής αδιαφορία στον πόνο) (CIP) είναι σπάνιο, ιδιόμορφο, νόσημα, χαρακτηριζόμενο από την εκ γενετής απουσία του αισθήματος του πόνου, χωρίς απώλεια άλλων αισθήσεων ή εμφανείς νευρολογικές διαταραχές (Mogil A and Jeffert S, 1999).

Οφείλεται σε διαταραχή της δυναμικής ισορροπίας κατά την κίνηση της επιγονατίδας, σε συνδυασμό με δυσπλασία της επιγονατίδας και των μηριαίων κονδύλων. Συνδυάζεται σε μεγάλη συχνότητα με γενετικές ανωμαλίες, αλλά παρατηρείται και σε φυσιολογικά κατά τα άλλα παιδιά (Schutzer SF et al, 1986).